insan hayal perdesi altında geçirir ömrünü
kederinden kaçmak için, örtmek için onu
sonra birikir bu perdeler ama unutamaz dünü
anlayamaz içindeki süreğen halisünasyonu
ve kendi kendiyle saklambaç oynar gibi
arar durur karanlığını saklandığı yerden
bir umut, bir şarkı, bir rüya gibi
tutar hayalinin ellerini ürpermeden
öpülmek ister insan bu anın kucağında
sürekli gülmek,mutlu olmak eyleminden
bir daha hiç ayrılmamak; ağlamamak dünyada
oysa bile bile ölüme yürümek gibidir
hayallerin içinde yaşamak
çünkü hayaller ölü topraklar gibidir
binlerce tohumuna vermez bir yaprak
tutunabilecek bir dal uzatmaz insana
hayat, esrik bir ayyaş gibi biner omzuna
nefes almak güç gelse de gitmek için erken
gelmesi gereken gelmemiştir gündoğarken
olması gereken olmamıştır ve hep böyleyken
bir anda hayal perdeleri örter insanı
halbuki daha dün yaşanmıştı bu anı
kimdi kendi düşenin ağlamayanı ?
insandı...! acı çekmeye müstehaktı
düşleri, imgeleri,hayalleri hep dünyalıktı
ruhu ve kalbi sonsuzluğa aktıkça aktı
bozbulanık nehirler derin bir okyanusa
hiç açılır mı ! işte böyle bir sona
yaklaştıkça uzaklaştık rahmana
ve acı çekmek müstehaktı insana
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder