bizi sırladığını düşünürüz,bizi örttüğünü
bu bir yanılgı mı sizce ,yoksa bir kayboluş mu
bana kalırsa hayatın bize bahşettiği,
yalnızlık ve kalabalık arasındaki ince çizgi
ince çizgi deyince aklıma hep ölüm gelir
yaşamın ardında ki sır perdesi aralanır
bazıları için kurtuluş çaresidir,bazılarında korku
hangi duygu bizi tasvir eder acaba; hiç düşündük mü?
hangi mutluluğun kapısı ardına kadar aralanır
aşk cevabı geliyor şairlerden,acıyı yazarken
tezat iklimlerin yağmuru damlıyor kainata
öylece kalıyoruz uzayın dipsiz boşluğunda
uğuldayan bir gecenin koynuna sığınıyoruz
şarkılar bizde duruyor,derin çizgiler yüzümüzde
ruhumuz araf suyuyla yıkanıyor iyice
düşünceler,düşünceler beynimizin içinde
arı gibi vızıldayıp duruyor ve biz kirleniyoruz
duygularımız iyice karışıyor birbirine
bir yanımız yalnızlığa, ötekisi kalabalığa öteleniyor
ama hala mutluluk sorusuna bir cevap gelmiyor
ne şairlerden,ne bilgelerden ne de kahinlerden
içimizdeki çocuğun alaca sesi yükseldi birden
'mutluluk, bütün dünyaya kapılarını kapattı
bekleme boşuna, gelmez,bitmeden bu ölüm tuluatı'
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder