KAR

kar yağıyor kara saplanmış ömrüme
kar gibi beyaz bir leylak
usulca değiyor gönlüme
ömrümün üzerinde kar 
saçaklarımda buzdan bir mızrak
doğduğumdan beri kar biriktiriyorum ağır ağır
kardan adamlar yapıyorum dostlarıma
düşmanlarımın izi kayboluyor

kar yağıyor...
doğunun yıldız örgülü nazlı kızı; kar
ateşi harlayıp çay demliyor
rizeden çay
karstan kar
denizden aşk kokusu geliyor
sevdazenden haber geliyor
çay içelim mi diyor
"çayı kardan demliyoruz"
ahmet arif dinliyoruz gözgöze
aramızda kar ve çay
ve durmadan dönen bir halay
ve ahmet ariften bir ninni
adiloş bebenin ninnisi
işte sevgilim beni sende uyutan
bu şiirin ezgisi
sımsıkı sarılıyor gözlerimiz
ela ve kahverengi

kar yağıyor şehri güle
ve sen durmadan yürüyorsun yüreğimde
hadi bir lahza gülümse
ki kar erisin aramızda
çünkü çay bitti
ocakta bitti
ateşte bitti
ben de bittim
çünkü sen.... gittin

hadi gidişin sebepsizdi
seni anlıyorum
ama yinede çay bitmeseydi iyiydi
çayı da hiç anlamıyorum
öldürerek barışan ülkem gibi...