insan en büyük yalanı kendine söyler
insanım diye
hangimiz ben (den ) öteye geçebildik ki
biraz anneler
bir de onlar
onlar ki
aslandan süt sağıp
uzattılar mazluma
ve öldüler
karanlık mahsenlerde
kıssadan hissedir her insan
sürekli ders çıkarır kendinden
ama yine geçer
kötülüğün finalinden
ve kalır
iyiliğin bütünlemesine
durum hep böyledir
babamsa şöyle derdi
"hangimiz doğruyuz ki"
ve dışlanırdı toplumdan
kötü olduğu için
oysa kötü değildi o
uykuya yatardı öğleyin
güneşin altında
keçenin üstünde
ve bana teşekkür ederdi
toplumdan kaçtığım için
bense ona
isyan ederdim sürekli
annemi dövdüğü için
gençliğinde
geçmişle yaşayan insan
geleceğini yaşayamaz
o gün kaldı bende
bugünü yaşayamadan
03.08.14..........ısparta
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder