-işçiler hayatın yoğunluğundan
nefes alıp vermeyi unuturlar bazen
hangi söz gümüşse
işçilerin yazgısında yazılı
bırakın artık batıyı
ve onun köprü altı medeniyetini
dönün yüzünüzü
besmeleyle madene ayak basan işçiye
aşka ve şiire sığmayan bir kelamdı
işçinin alın teri
alnında ter, boncuk misali
düşüverdi; düşüne yenilmiş gençliğime
dönün yüzünüzü
sarı baretiyle karanlığı yırtan işçiye
sukunet perdeleri çekildi
penceresiz sığınaklara
kolları çocuklarına bağlı
bir işçinin dudaklarında mühürlendi
-korkunun en yenilmez haliyle-
ve kapının her çalışında : ölüm
sadece tulumunu bıraktı geriye
dönün yüzünüzü
yaşama, ölümle kafa tutan işçiye-
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder