HU...

insan bazen mutlu olmak istiyor
çoğu zaman da mutlu olmanın ne denli acı verdiğini
içinde varolan bütün huzuru aldığını anlıyor
tıpkı alışılmış acıların kapısını araladığında
sert bir fırtınanın kollarına düşer gibi

muhkem bir bağla bağlandığım kardeşlerim
umut düşmez bizim payımıza unutmayın
savaşırız hayatla ve vantuzları sarmıştır bizi ahtapotlar gibi
ama herşeyin üstesinden gelir gülüşlerimiz
şu bahara yelken açtığımız günlerde
ansızın sabahın o tatlı uykusunda
huzuruma eşlik eden şu mısralarım sizin için
insan sizin gibi dostlarla
nuvesine saklanır bir kardelenin
hüznü vurur güneşin sırtına
sürer onu en ulaşılmaz boşluğa
artık yosunları süpürür çağlayanlar
ve süpürür çöpçüler kalbimiz de tortulaşmış aşkı
nerde dostluk
orada
sevdanın en sağlam ayağı döner
bir mevlevi gibi

kalbimizin kanayan bir yeri var
hep kanamalı orası
ne zaman pansumana kalkışırsa birisi
bir gece hep beraber içtiğimiz
mezesiz rakı sofrası gelsin aklımıza
hep kanamalı orası
ki huzur can evimize konsun
konsun gülüşleri, çığlıkları ve sarkmış kazakları
bir yaz günü giydiği asker botları
kalbimizde olsun
çünkü biz o varlığın
varlığıyla varolduk
unutmayın