kafamda tırmanan örümcek, ağını iyice kurmadan kurtulmam gerekiyordu fakat kurtulamadım.. Ben bu çaresizliğin içinde boğulurken bir "imdat" sesini duyar gibi oldum..
kalbimden gelen bu ses'e iyice kulak verdim bir de baktım ki; renksiz sıfatsız bir adam kargalar gibi boğuk harflerle kurduğu kelimeden yardım dileniyor neyse diyip devam ettim
kendi beynimde dolaşan örümcekle mücadele etmeye..
kaçmalıyım ama nasıl ?
susmalıyım fakat neden ?
gitmeliyim lakin nereye?
kırk takla atsam kırkbirinci de denk gelirim bir
kayaya; sırtımı dayasam, ardı sarp uçurum; sürsem elimi ıslak; koklasam tarih kokuyor .
tarih kötüdür çünkü insanı anlatır. insan kötüdür çünkü güce ulaşmayı bilmiştir
güç lanetlidir çünkü büyü gibi kullanılmıştır büyü serkeştir çünkü sarhoş olmadan kötülüğe resim çizemez belki bundan dolayı da insan gibi ahmak bir mahlukata
kendini kullandırmıştır.
goethe faust da insanı anlatırken hiç bir mahlukatta bulunmayan, sadece insanda bulunan ve insanın bunu bütün hayvanattan daha hayvanca yaşamak için
kullandığını söyler; buysa akıldır.. sanırım soyut kavramların arasında en afillisi ve en yakışıklısı da akıldır. aklın örümcekle ilişkisini kafka metamorfoz da
bir sabah uyanıp dönüştüğü örümceğin üstüne elbise olarak giydirir.. giydirir ama ne çare hiç bir güç yoktur ki aklın kötülüğüne erişsin. güce ulaşmak için aklını
tam teşekküllü çalıştırıp ruhunu ve kalbini çöp konteynırına atmalısın işte o zaman en güçlü sen olursun ve en zalim ve en kötü sen oluyorsun!
"aslında güç iyidir ama iyiye kullanılırsa" sözü tam anlamıyla saçmadır! çünkü bunu da insan aklı üretmiştir kısacası örümcek ağını kurmuştur ve sen annenden
indiğin gün sinsi sinsi yaklaşıp sana "merhaba ben efendin ve sana kötülüğü emrediyorum" der; sense arada bir kalbin ve ruhun da ki acı imdat seslerine kulak verip
"ses kötüymüş" dersin oysa insan kendi sesine yabancıdır ve insan kendi ırkına zalimdir ve insan ölümü kazanır büyük zaferler uğruna ...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder