sessiz bir kaç durak da bekledim
olmadı...
zaman konuşturmadı onları
ben de berkleşmiş hayatımı sırtlayıp
uzaklaştım sokak lambalarının gölgeli karanlığında
ve türküler mırıldandım yetimler adına
uzayan yollarım vardı
düz ve virajsız
hiç bitmeyecek
hiç eskimeyecek kadar ölüydü
ve sen yoktun sevgilim
sonra bir takım mutluluk kiraladım
kirası amma da ağırdı
hayatımla ödedim
su serptim her yangına
alevlerin arasında boğulurken ruhum
ki ben
saçma yaşardım
geldin
hoşça vakitler işledin hayatıma
parmaklarının izi duruyor hala yüzümde
kalbimde gülüşün
yağmuru ciseliyor ruhuma
kısık ateş de çay demliyor imgelerime
ve mum ışığında kitap okuyor hala
kırgınlığına bir şiir dokuyorum şimdi
deseninde şaçlarının örgüsü
bir çocuk oluveriyor birden
kuçaklıyor bütün anıları
atıyor içime
ve bir sigara daha sönüyor gözyaşlarınla
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder