HAM(M) UR ABİ

1
bıçkın bakışlarımla kalbine al beni
çünkü kasvetsiz ruh kızıla çalan güneşe der ki
battığın yerden doğduğun yere selam olsun
ve elbet "mülk allahındır"
bize aşkı diktiren de rahmandır
bilançosuz senetsiz faizsiz

2
borsanın kudurmuş kedileri
pençeler yoksulun yamasını
yamanmak için iktidarın kucağına

3
biri beni öpsün kaşlarımın kavisli
ve sebatsız çatıklığından
ey adalet
şükür ki sensin kalbime dolan

4
evsizim mülksüz ve sessiz
yeter ki olmayayım sensiz
bu zulme demeliydim dur
kanunda buda sağlam suçtur !

5
nerde hammurabi
şurda abi
el ense içeri !
bilmem anlatabildim mi sizleri !

MERHAMETİN ÖLÜMÜNE DAİR ABSÜRD BİR TEZ

geceye bir iki söz fısıldadı şair
- muğlaktır hayat her daim
- ah! neden insanlık hep eskir

paranoyadır şimdinin özlediği kadim !
çünkü insan, hep beyaz gelir; siyah ölür
herşey biraz çözülür, biraz arapsaçı
ben ki tuz ruhuyum; senin ruhuna
şeksiz yanılsamaya bürünürüm
ve aşk tanrının kalbime merhemidir

kimse öldürmesin kendini
"çünkü herkes öldürür sevdiğini !
öldürmek yaşatmanın yanılgısıdır
zaferin olduğu an ; savaşa bulanan
ve kazananın olmadığı bir rüya

istediğimse ideolojisiz dünya
çünkü her ideoloji öldürür adamını
kalbinin tam merhametinden !
ve  'adamım haklısın sen'
der
böyle böyle döner çark
ölüm, insanlığa çarpar sağlam bir aparkat !

BOB ROSS ve GEÇMİŞE SAPLANMIŞ MERHAMET

       "  Bu kanvas tabloda özgürlüğü bulun"
                                                             Bob Ross                                                                                                                                                                

kaşıma ıstıraplı bir çat vurdum
sordum bu his neyin nesi
önümde hayalet gibi duran

fırça vurdum vicdanımın sesine
şurda merhamet iyi duruyor
bob dan esinlendim sevgilim

bobsa kıvırcık saçlarıyla çocukluğuma daldı
üstelik akrobasiyle; havada iki takla atıp
şeksiz röveşatasıyla paramparça bıraktı
umutsuzluğuma geçmişimi giydirip
yeniden ve yeniden yol'a sürdü
yol ki sürüyle bulanmış toza dumana
hak yolundan dönmeyen karınca gibi
belki ölmeli ortasında

İS

buhurdandan çıkıp, havaya karışan duman
semizlenen insana binince ,
insan sığmaz kendi cismine
ve zaman hep mechule yorulur

oysa kalbi olanın güneşi doğmuştur her an
saklanmak boşuna
yazgı oynar bizi
bizse, başrolün artistliği
ve fırıldak fermuar
istenmeyince açık duran
ama istek, gelmez hiçbir zaman
biz taşımalıyız onu
ki o biz, isteğin ta kendisiydik
ayrılık mevsiminde hüzne yenildik
kasemlerle dolu hayatımıza
kederi barikatladık önümüze
besmelesiz yüzümüze
şeytan vurdu
içimize allah işlenmeyince
ey sevgili selam olsun sana
ıtır kokunu tütsülere dola
ve göndere çekilsin insanlık sloganı
adalet raksa dursun dünyada

ya rahman affet bizi
fermanına bağla kalbimizi
kaçacaksak kaçalım fakat bohçamız yok
çünkü ne elbise diktik kendimize
ne kaçtık dünya denen hengamede

DAMSIZ EVLERİN ÜZERİNE VİCDAN ÖRTÜSÜ

bu söz sana ey yuhanna !
kapat kitabının karanlığını
bırak içimde ki bulsun feneri
ve yansın dünya
ki mazlum susuz bekler beni
betonsa hep yalancı neon !
gözlerim parlar ; ruhum kudurur
ve yalanım der ki ; bu son
doğrumun ayağına taşı bağlayıp
bırakır beni newtonun kanununa
süzülür giderim
geriye kalanım ; benlik ve hiçlik
bunlarsa öz evladıdır dökülen kanın !

kılıcım yok
zülfikarda ali' de kaldı
ya merhamet
ya adalet
ya vicdan
ya kin yada ölüm
hangisiysem o olmalıyım
hangisiyse o zalim
bilip mazluma su uzatmalıyım

SUYA NÂZIR BİR KAYA

oysa bir adım kalmıştı sana
sonrası seninle herşey daha güzeldir elbet
sakin,rahat ve susuz bir an
sana bağlanan kalbim devinime uğramasın da
ardımdan kapanan kapıların eşiğine düşürme beni
senin ellerin dursun gönlümde
senin sözcüklerinle sarılsın ruhum
ki bir pazar alışverişinden öte değildir hayat
heyhat !
ne yolculuk telaşı ne göcebeye tutulmuş aklım
senin omzuna giydiremez bende ki merhameti

vermem gereken bir söz daha kaldı bağrımda
alması gereken yuvarlanmalıydı o dağda
içime virajdan eğimli bir yalnızlık vur şimdi
isminden gayrısı temrindi bana
yaralarımı sür avucuna
çirkin alma beni yanına