sana çay demledim sevgilim
çünkü çayın arkasında duruyor gülüşün
ivmeme sahte bir medya dolanıyor
durmaksızın seni izledikçe
dünya durduyor kendini
dedim ya söylemimin içindeydi gülüşün
ve ruhumun bin parçasına
iliştirdim dudaklarını
savrulan bir pençe gibi astın ikimizi
çay yaprağının damarımsı endamına
gölgemiz uzuyor sevgilim bak
buda yalansa ben ki sevdim seni
gerçeğe kasırgamı çarparak
yitik bir hüznün kıyısından
şimdi senle süslü
bir alfabeyle işlensin şiir
klavyemin biten aküsü
notalı geceyi taşısın, bu şehir
ve seninle şarkı söylerken ele verelim
kulaklarımızda ki detoneyi
kasılıp duralım güneşin altında
gölgemiz kısalsın bunca yitikliğin gövdesinde
ben yine çay demlerim sana
sen sevgilim olmaya çoktan tesciliydin
susmalıyım artık ne dersin ?
ruhumuzda ki gizleri çekebilir misin ?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder