MÜJDEMİLAT

saçlarını tutup astım
kalbimin en prensesli yerine
kim alır bende ki seni
kim bakabilir gözlerine
kıpırtısız adımlarımız
ellerimize dökülsün
inci taneleri gibi

sonra zerreler adedince çevirsin bizi polisler
ben uzatayım bizden yapılı kayıt defterini
yol vermeliler bize; hem devlet, hem toplum
dolaşıp durmalıyız dünyayı bir uçtan bir uca
sınırlar kalkmalım sevgilim herşeyden önce
sınırlar sarmalar gibi incelmeli insanın kalbinde
işte eşrefi mahlukat ve işte ismet özel

son durağa vardığımızda tutmalı kalbimizden bir el
ve kafiyeler de ölmemeli; bizde savrulmamalıyız
insanı en mutlu eden:  insanı en çok sevendir
her türlü hatasına kapayıp kahharı
ve açıp settarı örtendir onu
işte budur gönle girmenin yolu

yol ki nefesini tut sevgi seli
bak düşmek üzeredir sermaye
ve uçmak üzeredir aşk
ters takla atıp duran o maya
annemin hamurundan kalmıştır bana

seni seviyorum seni seviyorum seni seviyorum
ve utanmadan iletiyorum bunu dünyaya
toplumsa katı kurallarıyla çıkıyor dolunaya
ki her zafer bir gözyaşı demektir
allah insanı korusun insandan
kurbansa boğazı kesilen bir kuzu değildir
insana sunulan bir lokma nefestir !