Ben benin
askeriyim
Buna inanmayan
okumasın bu şiiri
Kısarsam sersem
bir sesi
Belki bir
gün hak, ölümden önce gelir topluma
Kalkıp yakarım
şömineyi ,demlerim çayı
-Sigaram her
zaman ortada durur-
Beni en çok
öldüren devrim vurur !
Bana inanmayan
kitabı okusun, oku
Cennet tapusuna
müptela kişi
Öldürdüğü dokuya
dokur karşıyı
Kin afyonuyla
savunur hakkı
Cehennem
kusmuğuyla yıkar orayı
Kardeşim
kalleşi olur ; aşkı sermaye
“Akidesi dünya
olanın vardır bir putu
Akidesi insan
olanın taşınmaz tabutu”
Diye diye
atarım oltamı denizine
Bir tablosu
var ki onu izlerim
Güneşini
serpiştirir eğirdirin gölüne
allaha
korumalık yapan zümrenin
kalemi
mürekkep öldürür; kendisi insan
bunu
görmeyenler hatırlasın şunu :
kabeyi
yıkmaya giderken ebrenin ordusu
Yaprak misali
dağıttı onları ebabil kuşları
Abdulmuttalip
indirdi sopasını
Konuşturdu kalbini
Benim ilk
işim : girmek gönlüne bir insanın
Ve yürümek
onunla
yolu geniş
tutan allahın ufkuna
Cennet
ekmeğe dönüşür
Üleştikçe cehennem
ölür
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder