sen beni anlamadın
ve ben kalkıp yerimden koşmaya başladım
denizleri kızıla boyanan bir dünyanın üzerinde
nerde durmasını bilmeyen bir ilkokul çocuğuydum
hangi marşı okumayı hangi andı içmeyi
hangi şarabın mayhoşluğuydu adın
şimdinin geçmişin geleceğin
tel tel dökülen saçlarımın
üzerini örten bir bukalemun
sen oydun hayır o değildin
bu ve benzerlerinden kısaltılmış
hayatımın reaksiyonuna hem katalizör hem oksijen
hem hemen koşardım buluşuğumuz
o yağmurun göğü terkettiği atmosfere
tutardım seni
ve başlardı ütopya!
bıraksaydın ellerimi
anlardın belki
bu ölümler ikimizin
bu ve benzerleri..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder