soydum ruhumun bütün yaralarını
ne de çabuk kanıyorlardı
dünyaya kulak asmadım hiç
iyi bilirsiniz beni
herkes kadarım
bir ölüyü dansa kaldıracak kadar centilmen
bir kurbağayı korkutacak kadar çocuk
bir anneyi üzecek kadar kör
dağınıklık örtünce üzerimi
yağmuruna bir melek kadar yakındım
oysa ki bence yuvarlanmışım
hayatın imgeleriyle
kor kazanda kaynıyorum şimdi
beni herkes kadar sahipleniyorum
önüme beş lira atılıyor
atlıyorum üzerine
ve yaralarım sızlıyor azaldıkça
yükseklerden uçan uçurtma
takılıp kaldı göğün radyasyonuna
ta hiroşimaya gitmiştim az önce
sonrasını hiç sormayın o kadar çok ki
herkes kadar bilgeyim işte
bana en yakışan elbiseyi
sokağa atsaydım
annem çok kızardı
ben olmadığım için
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder