vicdanımla başbaşa bırakın beni
o varken hangi öykü,hangi ibretlik türkü
insanlığı öğretebilir ki
kezzap işkencesi gibi
yaralara boyar içimi
uğultulu sesiyle, süngüler beynimin içini
içimde ki mürşidim: vicdanım
sen bana ses ver
ben hep sana yaver
ben hep sana mürid olayım
yeter ki yaşarken ölmeyeyim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder