günü 4'e böldüm;
güneşsiz sabah
güneşsiz öğle
güneşsiz ikindi
ve karanlık gece
ben bu vakitler de erken uyurum hayata karşı
çünkü hayat
hem içi boş hem saçma bir tablo gibi
gözüme batarken
gözüm erzurumda güneşi ararken
içim de öfke patlar
köpük köpük akar zehir
kan ilmeksiz boğulur
ve saz perdesiz çalınır
ışık içimden öldürülür
oysa cinayet meçhul
peki nerden çıktı bu mühür
ölünce süleyman kul
çok yorgunum
ve bin o kadar nedensizim
belki de ;
yorgunluğumun ölmek gibi bir beklentisi vardır
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder