ve yine yenilenen hücrelerimle
uyuşmuş ruhuma tasma takarken dostyevski
yerin altı çok soğuktu sevgilim
yerin üstünü sormasan iyi edersin
kalkıp... vardım yanına
ta gözlerinin kıvılcımlar sacan eteklerine
and olsun ki gülüşüne mecbur bir kalptir benim ki
ve yamalı bir ruha eczadır sesin
ve kıvrılmış bir dalgaya tutunup gelir
kulaklarım hiç bu kadar mutlu olamamıştır inan
inanmazsın belki ama
bugün yine güneş küskündü erzuruma
şiirine yakıştırmadım kasveti
belki bundandı mavilere boyadım göğü
sırf senin için
ve sadece seninle kurulmuş hayallerim güneşli
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder