ERZURUM VE GÜNEŞ -2

günü 4'e böldüm;
güneşsiz sabah
güneşsiz öğle
güneşsiz ikindi
ve karanlık gece

ben bu vakitler de erken uyurum hayata karşı
çünkü hayat
hem içi boş hem saçma bir tablo gibi
gözüme batarken
gözüm erzurumda güneşi ararken
içim de öfke patlar
köpük köpük akar zehir
kan ilmeksiz boğulur
ve saz perdesiz çalınır

ışık içimden öldürülür
oysa cinayet meçhul
peki nerden çıktı bu mühür
ölünce süleyman kul

çok yorgunum
ve bin o kadar nedensizim
belki de ;
yorgunluğumun ölmek gibi bir beklentisi vardır

ERZURUM VE GÜNEŞ -1

masmavi göğün altında yazdan kalma bir gün yine
ve yine yenilenen hücrelerimle
uyuşmuş ruhuma tasma takarken dostyevski
yerin altı çok soğuktu sevgilim
yerin üstünü sormasan iyi edersin
kalkıp... vardım yanına
ta gözlerinin kıvılcımlar sacan eteklerine
and olsun ki gülüşüne mecbur bir kalptir benim ki
ve yamalı bir ruha eczadır sesin
ve kıvrılmış bir dalgaya tutunup gelir
kulaklarım hiç bu kadar mutlu olamamıştır inan

inanmazsın belki ama
bugün yine güneş küskündü erzuruma
şiirine yakıştırmadım kasveti
belki bundandı mavilere boyadım göğü
sırf senin için
ve sadece seninle kurulmuş hayallerim güneşli

ERZURUMUN OĞLU KAR

bulutlar kaplamış şehrin yüzünü
yağmur ha yağdı ha yağacak
diye sorgularken içimden
alnıma beyaz bir yıldız düşüyor

kar yağıyor ve ben inanamıyorum
oysa bu şehir hep böyledi
karını eritmeden kara gebe kalırdı

anlıyorum artık
erzurumda yaz
göz kırpar arada bir
aralara da bahar serper

velhasıl yaşamak mühim mesele
yaşlanmak kadar.

ÖZLEMİN ŞİİRİ

burka giyer gün ve gece olur
umudun tadı kekreleşir
- bir bakarsın-
rüyaların da satmıştır seni
cismin de aldanmıştır güneşe
- çünkü-
un ufak etmiştir seni, sevgilinin gülüşü

yalnızlığa çekilirsin; yani, gözlerinin ardına
eskiden kalma çocukluğun sivrilir onunla
lütfenleri kalbin fısıldar diline
ismi lütfen kadar lütfeder seni
zamanın en menevişli mevsimine

evler arasında bir evse o
vehmin o evin sıcak hayaliyle dolar
raksa tutunur ruhun, gülüşünün tınısıyla
an olur hayat yeniden başlar
nasılsa sevdada, "eskimek" yoktur