kör bir bıçak nasıl bölüyorsa , öyle bölünüyoruz
aslında bu şiir olmaz, biliyorum
ve ölmek cazip geliyor bazen
insan eski ceketini giymek istiyor kaderin
hani şu iç cebinde umut olan
bazen diyorum ya siz onu "hep" anlayın
müsveddelerimi çözümlerken bir kelime çarptı yüzüme
fakat bunu size ifşa edemem
özel hayat gibi katlayıp koydum cebime
vakit hep tamamdı ve seni terketmek zamanı çoktan geçmişti
yine uykusunda kalmıştım sevdanın
ve sen gülüp geçmiştin
çocukluğumun kolundan yakaladım; gamzene düşmesin diye
sevgilim bazı çocukluklar hiç olmayagörüyorlar dünyayı
fısıltılardan dua yapan çocuklar
yorgan altlarında
"allah baba" ile başlayan icatlar yani
ama ne tuhaf dimi
uçurtmalar gibi kopmuyorlar
şu kimsesiz kelimeler
kimsesizlerin dilinden
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder