Madem mutluluk bize gelmeyecek
O vakit biz acıya evriliriz
Kısarız gözlerimizi güneşe karşı
Açısını kırarız umutların
Bağlarız yitik gövdeyi ahlar ağacına
bir damlasında boğuluruz yağmurun
Ve vakit ikindidir
o mayhoş saatleri kalbimizin
Ah
acı, ne güzel döker gözyaşlarını
Tarar saçlarını rüzgara karşı
Kamaşır mevsim belki sonbahar
belki yarasalar kundaklar gecemizi
belki bin parçaya bölünürüz
belki her parçada bin acıyı gömeriz
ve ülkemize bir deniz daha gelir
binlerce ırmağa dökülür
bakarsın acıya öyle alışmışız ki
acı evrilip bir uzva dönüşmüş
nefes almışız acıyla
öğütmüşüz dertleri acının paydaşıyla
hayatın koşu bandı, yalnızlıkla
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder